De wasstraat

By | Blog | No Comments

Brrrr, eind december…bijna kerst en einde jaar. Het was al vroeg winterweer in december. Sneeuw, hagel, regen en korte donkere dagen. Heerlijk om thuis te vertoeven en het afgelopen jaar een beetje te reflecteren. Natuurlijk hoef je niet te veel achterom te kijken en ook niet al te veel vooruit. Gewoon bewegen in het nu, vanuit het besef dat het goed is zoals het is. Dat is eigenlijk al prima. Echter, zo aan het einde van het jaar toch even stilstaan bij het jaar dat achter je ligt is ook mooi. Met van alles bezig geweest, allerlei indrukken opgedaan en bijzondere gebeurtenissen meegemaakt. Prachtige momenten in ons gezin en ook prachtige momenten in het uitdagende en diverse werk wat ik mag doen. En dan natuurlijk nog alles wat er in ons dorp, onze provincie, ons land, ons Europa en onze wereld heeft plaatsgevonden. Poeh, da’s wel veel, dacht ik terwijl ik naar buiten keek. Een uitermate smerige auto keek mij aan. Nog even tanken en de bandenspanning controleren, schoot er door mij heen. Ook meteen maar even de wasstraat in, daar knapt ie zo van op. Daarna nog even de stofzuiger er doorheen, dan ziet ie er weer tiptop uit en dan kan ie er weer tegenaan!

We hebben een prachtige wasstraat aan de rand van ons dorp. Eerst een praatje met de eigenaar terwijl ik m’n pasje afgeef en de vroege-vogelkorting wordt verwerkt. Vervolgens het voorbehandelen van de auto met de hogedrukreiniger. De velgen krijgen een aparte behandeling. Tot slot de beschermhoes om de ruitenwisser van het achterraam en dan oprijden naar de enorm lange wasstraat.

Een moment dat je in je auto zit en helemaal niets hoeft te doen. Ik had mijn telefoon thuisgelaten, dus niets was ook echt helemaal niets.

Maar plop, de harde schijf stond natuurlijk nog wel aan… Mijn gedachten over het afgelopen jaar waren er weer. Terwijl ik langzaam met m’n auto over de band gleed, bedacht ik dat het ook wel goed zou zijn als we zelf af en toe eens door een denkbeeldige wasstraat zouden gaan. Het stof eraf en een verse glans erop. We zijn drukker met onze auto’s dan dat we met onszelf bezig zijn. En die auto, die verkopen we weer of ruilen we in. Maar met onszelf moeten we het een heel leven doen. Zowel in onze vitaliteit, onze focus, maar ook qua stabiliteit en richting. Oké, op onderdelen doen we wel wat: we gaan op vakantie na een periode van hard en veel werken, we doen een dagje sauna of bewegen wat. Maar een 30.000 km beurt, dat is andere koek. Dat het gewoon eens even niet over sociale aspecten, werk, of de wereld gaat. Maar, hoe lekker… gewoon eens even over jezelf. Gewoon eens even door je eigen lange wasstraat. Geen omtrekkende bewegingen, geen excuses, gewoon wat dieper reflecteren op jezelf. Best wel gek als je dat niet gewend bent.

Begin er maar mee, heel kort, iedere keer als je de autowasstraat doorgaat. Ga dan even naar binnen bij jezelf en reflecteer op de afgelopen periode. Nadat de auto gedroogd is voel jij je ook een ander mens en kan je weer de weg op, meters maken, snelheid maken en op tijd de rem erop. Schakelen als het nodig is en soms even iets parkeren als het beter is. Als het tegenzit stilstaan en als het mogelijk is weer optrekken met al die anderen. Goed uitgerust zijn en je eigen weg ontdekken. Je licht laten schijnen over zaken die de moeite waard zijn. Af en toe hoge toeren draaien, dan weer stationair en het stuur in eigen handen houden. Maar het belangrijkste: op tijd door je eigen wasstraat…

Mooie kerstdagen gewenst en een geweldige jaarwisseling richting 2018!

Edwin Fafié

Kwetsbaarheid

By | Blog | No Comments

Je komt op de wereld. Als het je een beetje mee zit word je geholpen in je groei naar volwassenheid. Geweldig! Je zit in je wagentje en je wordt door het grint van het pad naar je toekomst heen geduwd. Een pad waarvan jij nog helemaal niet weet waar het naar toe zal gaan. Je bent nog klein en onbevangen. Kwetsbaar als je bent krijg je bescherming van je ouders. Je voelt je geborgen en krijgt hulp als het allemaal niet in één keer lukt. Na het vallen komt het met ondersteuning weer opstaan. Je voelt je beschermd tegen de grote wereld die je eigenlijk niet kent en je laat je, als vanzelf, van je kwetsbare kant zien.

Aan het einde van je leven herhaalt deze situatie zich misschien wel. Alles houdt een keer op met groeien en tot slot is het einde onomkeerbaar. Je zit misschien wel weer in een wagentje en wordt weer door het grint heen geduwd van het pad naar je toekomst. Opnieuw weet je niet waar dat pad heen zal gaan. Kwetsbaar als je bent krijg je bescherming van je kinderen. Je voelt je geborgen en krijgt hulp als het allemaal niet in één keer lukt. Na het vallen komt het met ondersteuning weer opstaan. Je voelt je beschermd tegen de grote wereld die je eigenlijk niet meer kent en je laat je, als vanzelf, van je kwetsbare kant zien.

Tussen deze twee periodes in, zit je in een sneltrein. Nu alleen zonder dat je geduwd wordt, je mag het helemaal zelf doen. Wanneer je geen idee hebt waarvoor je het allemaal doet en wat je richting is,  ontwikkel je weinig passie of werkplezier en heb je weinig vertrouwen in jezelf en je omgeving. Het glas is niet halfvol, je hebt meestal niet eens een glas. Je voelt je eigenlijk nooit vrij en onafhankelijk en weet nauwelijks wie je bent. Als je omvalt door bijvoorbeeld werkdruk en je raakt burn-out krijg je ondersteuning van een bedrijfsarts en andere hulpverleners en die helpen je weer met opstaan.

Je voelt je onvoldoende beschermd tegen de grote wereld, die je maar al te goed denkt te kennen. Je koopt je bescherming in door middel van verzekeringen, verworven salarissen, sparen, pensioenvoorzieningen, beleggingen en nog veel meer risico verminderende factoren.  En je hebt je kwetsbaarheid al heel lang ver weg gestopt.

Het is mooi als je ideeën, plannen en een koers hebt en nog mooier als je die ook weet te realiseren. Je groeit en bloeit, je krijgt vertrouwen en je geeft vertrouwen. Vanuit je solide basis kun je je ontwikkelen en omdat je goed weet wie je bent en waar je naar toe wilt, ben je ook in staat om je kwetsbare kant te laten zien. Je bent bevlogen en ondernemend en je kan genieten. Je leven krijgt inhoud en je slaat een mooie brug tussen de start en finish van je leven.

Je bestuurt je eigen wagentje…

Verandering

By | Blog | No Comments

 

Verandering…

Onze hersenen geven betekenis aan wat onze zintuigen waarnemen. Dit proces heet perceptie. In onze waarneming ontstaan soms flinke vertekeningen die onze beslissingen beïnvloeden. Mensen begrijpen anderen, zichzelf en ook hun beslissingen beter als ze deze vertekeningen begrijpen. Wij van Perceptie helpen hen daarbij, met advisering en training. Onze drijfveer? Mensen, teams en organisaties beter laten spelen. Daar krijgen wij energie van.

Wij dagen mensen graag uit om wat vaker dan zij gewend zijn, de vraag te stellen of hun perceptie wel klopt. Antwoord geven betekent kleur bekennen, uit je veilige cocon komen en je kwetsbaarheid laten zien. Of Perceptie nu adviseert of traint, we roepen je te allen tijde op je mening en overtuiging ter discussie te stellen. Op die manier kom je achter de bruikbaarheid ervan. Voor jezelf en zeker ook voor anderen.

We hebben onze mening en overtuiging zelf ook ter discussie gesteld. Trainen en adviseren is wat we doen. Dat deden we onder twee noemers. De ene noemer, Adatrium, hebben we van de gevel gehaald. Onder de andere noemer gaan we verder met waar we goed in zijn: trainen en adviseren. Indringend, vriendelijk, doortastend en verhelderend. Dat tekent Perceptie. We geloven in ervaringsgericht leren. In alle rust, in een landelijke omgeving, omdat je in de natuur sneller tot de kern komt.

Of we nu adviseren of trainen, we helpen mensen hun energiebronnen te ontdekken en managen. Op die manier ontdekken ze waar ze energie uit halen, waar hun energie weglekt en wat zij daaraan kunnen doen. We coachen hen hoe zij stabiel blijven en weten waarom ze doen wat ze doen. Zo raken ze gemotiveerd, elke dag opnieuw. In hun werk en in hun privéleven. Richting, stabiliteit, focus en vitaliteit zijn de ijkpunten in onze advisering en training. Aan mensen, teams en organisaties.

Welkom (terug) bij Perceptie. Bezoek onze vernieuwde website www.perceptie.org voor een hernieuwde kennismaking als we je nieuwsgierigheid hebben gewekt. De telefoon pakken mag natuurlijk ook. We doen niets liever dan verbinding maken.

Met spontane groet.

Edwin Fafié

Perceptionist

Pionieren met passie

By | Blog | No Comments

Erg boeiend geportretteerd te zijn door Karen Wurpel voor haar boek “Pionieren met Passie”.
23 energieke ondernemers met hun eigen verhaal over de carrièreswitch van loondienst naar eigen bedrijf.

Het boek

edwin

PIONIEREN MET PASSIE:
De carrièreswitch van loondienst naar eigen bedrijf. Inspirerende interviews met ervaren ondernemers. Voor ´Pionieren met passie´ interviewde Karen Wurpel mensen die zijn overgestapt van loondienst naar zelfstandig ondernemen. Met name was zij geïnteresseerd in het pad dat zij hebben afgelegd om te komen waar zij nu zijn. Wat was de aanleiding om die grote stap te nemen? Hoe hebben zij dit ervaren, wat hebben zij moeten opgeven en was het dat waard? Uit de lange gesprekken met hen blijkt dat ondernemen gepaard gaat met een flinke dosis doorzettingsvermogen, behoorlijk wat lef en lange werkdagen. Zij zijn nu de bezielde eigenaren van een eigen bedrijf. Dit boek is voor nieuwe ondernemers. Om hen te stimuleren door te zetten op de ingeslagen weg en deelgenoot te maken van de zakelijke ervaringen die deze zelfstandige ondernemers hebben opgedaan. Mee te nemen in het pionieren met passieproces dat zich ontwikkelt als je na loondienst voor jezelf gaat beginnen. Werken als zelfstandige is zo anders. Brigitta Boonacker, een van de geïnterviewden in dit boek, verwoordde het misschien wel het mooiste: “Echt met passie werken is geen werken, maar zinvol met je leven bezig zijn.” Wij hopen de
lezers geïnspireerd te hebben om ook deze stap te durven zetten. Karen Wurpel studeerde Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds tien jaar is zij eigenaar van Zin! Bureau voor Communicatie dat is gericht op in- en externe zakelijke communicatie. Zij is moeder van twee zonen en een dochter.

Het boek is hier te bestellen

Slaapproblemen

By | Blog | No Comments

Energie

Veel interventies die plaatsvinden als mensen een overmaat aan stress ervaren of in een burn-out zitten, gaan over fysieke draagkracht en mentale weerbaarheid. Men adviseert dan de gang naar de sportschool, het eetpatroon te veranderen, te zorgen dat je beter kunt slapen en zaken op die manier weer mentaal op orde krijgt. Focus is het sleutelwoord! En het meest gegeven advies is: doe iets aan de werk-privé balans. Allemaal zinvol en nodig.

Helaas stellen wij dat het werken aan de fysieke en mentale gezondheid in eerste aanleg vaak vooral symptoom bestrijding is. Ik las enkele maanden geleden ergens dat bijna meer dan de helft van alle Nederlanders wel eens slaapproblemen heeft. Dat wil zeggen: of niet kunnen inslapen, of tussentijds wakker worden en niet meer in slaap kunnen komen, of na een goede nacht toch moe wakker worden. Als je moe bent, ben je kwetsbaar. Vooral mentaal. Je weerbaarheid neemt af, je raakt sneller geïrriteerd of juist helemaal niet meer en wordt apathisch. Je fysieke uitputting belemmert je dagelijks leven.

Waar komen die slaapproblemen vandaan? Die zijn vaak het gevolg van een wirwar van vragen en opvattingen waarmee mensen kunnen rondlopen, als: waarom doe ik eigenlijk nog wat ik doe? Vind ik mijn werk en het bedrijf nog wel leuk? Wil ik voor deze leidinggevende nog wel langer werken? Ik geloof niet dat ik dit nog langer aan kan en wil. Ik voel mij niet gezien en gehoord, ik twijfel aan veel van wat ik doe. Waarom heb ik zoveel onrust in mij? En ben ik dan echt niet goed genoeg voor de baan die ik heb? Wat wil ik eigenlijk de komende jaren doen? Wat wil ik uit het leven halen?

Op zich goede vragen, maar veelal vermijden mensen daarbij structureel de confrontatie met hun eigen emoties. Die worden weggedrukt omdat wij vooral willen uitstralen dat het goed met ons gaat. Verdriet, pijn en emotioneel tekort worden stelselmatig onder het tapijt geveegd. En zie hier: we hebben het over zingeving en stabiliteit. ‘Spirituele’ en ‘emotionele energie’, in Adatrium termen. Als het op dat vlak misgaat, kan dat enorme, en zelfs verwoestende impact op je fysieke en mentale weerbaarheid en draagkracht hebben.

Om dit goed aan te pakken is het werken aan je fysieke en mentale gezondheid erg zinvol en nuttig. Maar de kern van je proces ligt ergens anders. Ik durf te beweren dat zolang je de spirituele en emotionele energie verwaarloost, de oplossing die je denkt te vinden altijd een tijdelijke zal zijn.

Je fysieke energie geeft je namelijk het vermogen om arbeid te leveren. Je bent vitaal, fit en gezond.

Je mentale energie zorgt er voor dat je niet alleen focus kunt aanbrengen, maar dat je die ook kunt behouden. Die zorgt dat je echte prioriteiten gaat stellen. Deze twee bronnen tezamen vormen je arbeidsvermogen.

Echter, zonder zingeving en stabiliteit, of wel spirituele en emotionele energie, ontbreekt er een essentieel deel in de basis voor persoonlijke groei en ontwikkeling. Deze twee bronnen tezamen vormen namelijk je arbeidsmotivatie: je spirituele energie zorgt voor zingeving aan je handelen: dáárom doe ik wat ik doe – dat is mijn missie in dit leven – en – zo zou ik graag herinnerd willen worden. Je emotionele energie zorgt voor stabiliteit in je denken en handelen. Zorgt dat je de issues die je hebt vanuit je verleden herkent, erkent en een plek kunt geven in je dagelijks leven. Zorgt ervoor dat je je kwetsbare kant durft te ontdekken en in te zetten voor je toekomstige groei. De balans tussen de verschillende energieën is essentieel.

Wie een issue heeft in zijn zingeving en zijn stabiliteit, zal last krijgen van een gebrek in fysieke en/of mentale draagkracht en weerbaarheid. Door de vier menselijke energiebronnen stevig in eigen beheer te nemen houd je jezelf duurzaam inzetbaar, en ontwikkel je je eigen persoonlijke leiderschapsstijl. Je wordt eigenaar van eigen motivatie en werkvermogen. Stevige persoonlijke ontwikkeling en groei, daar gaat het om. Aan mensen die dat op hun eigen bescheiden wijze kunnen doen, is een groeiende behoefte.

Er was eens een winkel…

By | Blog | No Comments

Nog niet zo lang geleden werd ik er op geattendeerd, om eens naar een winkel te gaan in een klein plaatsje ergens in het midden van het land. Ik moest mijn ogen daar eens goed de kost geven en op alle aspecten letten die van belang zijn in de detailhandel. Ik kwam aan in het centrum van dit prachtige plaatsje, het was marktdag en een drukte van jewelste. Al snel had ik de bewuste winkel aangetroffen op een mooie centrale plek tussen alle andere winkels in het dorpshart. Het vinden van de winkel was niet zo lastig: de bijzondere gevel zorgde ervoor dat deze winkel zich onderscheidde van de andere winkels in de winkelstraat. Alles in oorspronkelijke staat maar dan prachtig opgeknapt en kraakhelder en schoon. Een etalage waar niemand zomaar voorbij liep en waar mensen zich vergaapten aan wat ze zagen. De entree was uitnodigend, je werd gewoon naar binnen gezogen en eenmaal binnen kwam je in een belevingswereld waar je onderdeel van uit wil maken. De producten waren nog veel mooier dan je jezelf voor had kunnen stellen. Het interieur was zo gemaakt dat de producten je het gevoel gaven dat ze er voor jou lagen. Ondanks dat het er behoorlijk druk was, was er genoeg ruimte om je te bewegen en er waren overal verschillende mogelijkheden om tot aankoop over te gaan en te betalen. Wat bij al dit moois nog het meest opviel was het personeel. Ze legden klanten niets op maar ze adviseerden fantastisch. Het viel meteen op dat ze een enorme kennis van de producten en het bedrijf bezaten. En ze zagen er uit om door een ringetje te halen. Maar dat niet alleen: ze toonden ook nog eens een enorme motivatie voor wat ze aan het doen waren. Vriendelijk, blij, geduldig en toegewijd. Eigenlijk beheersten ze alle vaardigheden om met bezoekers om te gaan en daarnaast waren ze ook met veel, heel veel. Geen bezoeker hoefde te wachten om aandacht te krijgen, als hij of zij dat wilde. Trots, als of je op de kermis met de grootste teddybeer rondliep, liep ik met mijn aankoop de deur uit, over de markt, richting mijn auto. Ik voelde de ogen van de mensen in de straat op mij en de verpakking van mijn aankoop gericht. Al had ik mijn aankoop thuis kunnen laten bezorgen, het was gewoon een feest om het in handen te hebben. Iedereen moest mijn ervaring natuurlijk van mij vernemen en iedereen wilde het natuurlijk ook zelf gaan ervaren.

Maar wat was nu het geheim? Ik wilde graag een gesprek met de eigenaar. Hij vertelde mij dat hij alleen met mensen samenwerkte die op alle belangrijke bedrijfsonderdelen beter waren dan hij. Of het nu ging om het bepalen van de vestiging plaatsen, de inrichting of het product of de promotie en de prijsbepaling. De belangrijkste mensen in de organisatie waren de personeelsleden die een rol hadden waarbij ze het dichtste bij de bezoekers werkten. Iedereen had een contract voor onbepaalde tijd en alleen de eigenaar had een 0 uren contract. Iedereen was aandeelhouder van het bedrijf, iedereen had immers een aandeel in het bedrijf. En omzet was een gevolg van alles wat hierboven is beschreven. Omzet als het applaus van de bezoeker, wat uiteindelijk heel veel resultaat opleverden. Eerst dienen en dan verdienen. Een beleving, die je in levende lijve zelf wilt beleven.

Er was eens een winkel…

Besluitvaardigheid

By | Blog | No Comments

Kiezen is verliezen, niet kiezen is verloren.

Waarom is het maken van keuzes zo vaak een lastig thema?

Dat komt omdat keuzes verbonden zijn met verlies en angst. Veel keuzes, misschien wel alle, zijn daarmee verbonden. Niet alleen de keuze die je maakt ergens voor of tegen, doen of niet doen, je uitspreken of zwijgen. Nee, elke keer als je ergens voor kiest, kies je er ook voor iets niet, of veel minder, te doen. Dat is best lastig omdat daarmee direct de angst voor de ‘verkeerde keuze’ om de hoek komt kijken. Voeg daarbij het gevoel van verlies dat meespeelt bij alles waarvan je besloot het niet (meer) te doen, en we hebben een dilemma. Vaak bespeur je bij mensen die recent een keuze hebben gemaakt twijfel. Is het wel de goede keuze, wil ik waar ik niet voor koos nu echt kwijt? Had ik toch niet beter…

Bij die twijfel speelt niet alleen de eigen keuze een rol, maar vaak speelt ook mee wat anderen dan weer vinden van jouw keuze. Of, erger nog, wat jij denkt of vreest dat ze daar van zullen vinden.

En dus zijn veel mensen ronduit terughoudend bij het maken van keuzes. Anderen gaan nog een stap verder en besluiten vaak gewoon niet te kiezen. De angst voor verlies is te groot, of de reactie van anderen wordt te veel gevreesd. Die houden graag ‘alle opties open’, zeggen ze. Ook in het werk kunnen leidinggevenden het hier erg lastig mee hebben. Immers, van veel van hen wordt verwacht dat ze keuzes maken, terwijl alle betrokkenen in de omgeving daar weer wat van vinden, en de betrokkene zelf vaak niet goed kan overzien of de leidinggevende nu echt de enige juiste keuze maakt. Hoe te handelen?

Het belangrijkste is denk ik te beseffen dat keuze vaak enkel tot doel heeft om duidelijkheid te creëren. Iedereen die met een leidinggevende werkt die door gebrek aan ‘keuzekracht’ veel voor zich uit schuift, of te weinig richting geeft, weet welke nare gevolgen de daaruit voortvloeiende onduidelijkheid kan hebben. Daar wordt je pas echt onzeker van!

Als jij hier zelf last van hebt mag je bedenken dat het grootste privilege dat jij als leidinggevende hebt bestaat uit het recht om verkeerde besluiten te nemen. Als dat namelijk niet zou mogen kan niemand leiding geven.

Leidinggevenden die besluiteloos zijn, kunnen zelden op veel sympathie rekenen van hun omgeving. Die wil namelijk duidelijkheid en richting. Veel leidinggevenden hebben ook last van de angst voor de reactie op hun besluiten. Willen te graag ‘aardig gevonden worden’ en zien te weinig in dat juist dat streven hun draagvlak onder de mensen om hen heen alleen maar verkleint. Volwassen en competente mensen willen een leidinggevende die, als het echt erop aan komt, nadat hij zijn ogen en oren goed gebruikt heeft, duidelijkheid schept en richting geeft en daar ook voor staat.

Verlies je daarmee soms de sympathie van hen die je besluit ondanks al jouw inspanningen maar niks vinden? Jazeker, maar dat hoort bij het verlies dat samenhangt met je besluit. Als je om die reden niet kiest, verlies je veel meer. En als je energie steekt in de teleurgestelde volwassen mens krijg je vaak achteraf meer begrip voor je besluit. Probeer eens niet aardig gevonden te willen worden, maar gewoon aardig te zijn. Leg in rust, zonder stemverheffing en met empathie voor de ander uit waarom je tot deze keuze kwam, en vraag steun daarvoor. Maar niet kiezen, is alles verliezen.

Want zeg nou zelf, wie wil er nou een pleaser als leidinggevende? Jij? Nou dan!

Nee, leidinggeven is niet voor bange mensen.

Aandacht Openleggen of wegmoffelen

By | Blog | No Comments

Ben je er nou wel, of ben je er nou niet?

We kennen het allemaal wel, dat we ergens zijn, zonder dat we echt aanwezig zijn. Op die momenten zijn we wat moeilijker toegankelijk dan normaal, omdat we ons een beetje (of soms heel erg) afsluiten van onze omgeving.

Dat echt aanwezig zijn is niet zo voor de hand liggend als het lijkt. Soms is het erg lastig om je hoofd zover te krijgen dat het stopt met het genereren van gedachtes die je afleiden van wat je aan het doen bent. Ook kan een ander zo veel tegen je praten, dat je hoofd met al die tekst aan de haal gaat en daar een geheel eigen richting mee opwandelt. En jij maar je best doen om bij de les te blijven. Wat doen we nu als we in zo’n situatie zitten? Meestal doen we heel erg ons best dit weg te moffelen. We geven wat obligate reacties in de hoop dat onze gesprekspartner niet doorkrijgt dat we het eigenlijk niet echt meer volgen. Soms lukt dat niet en krijgt de ander wel ineens in de gaten dat hij of zij in het luchtledige praat. Dat is dan zo’n moment van ongemak.

Er zijn echter twee mensen voor nodig om in deze situatie terecht te komen. En er is een simpel alternatief. Leg het open. Zo besloot ik ooit, toen ik de draad in iemands verhaal totaal kwijt was, het maar gewoon te melden. Sorry, zo sprak ik, maar ik ben zo afgeleid dat ik eerlijk gezegd niet goed luister naar je verhaal. “Ja,” kwam er terug, “dat gevoel had ik al, maar ik dacht nou ja, laat maar.”

Het gevolg was dat ik mijzelf even openlijk kon ‘herpakken’ en hem alsnog zijn verhaal kon laten vertellen én er naar kon luisteren. Hij op zijn beurt, vroeg mij daarna of mij iets bezig hield wat ik nog met hem wilde delen. Een mooie ervaring. Sindsdien neem ik de moeite om, als ik merk dat iemand heel erg afgeleid is als ik iets vertel, te vragen of hij of zij wellicht onvoldoende ruimte heeft in het hoofd om te luisteren. En dat heeft steeds tot mooiere gesprekken geleidt dan het oorspronkelijke gesprek.

Niet wegmoffelen dus, maar openleggen. Ook in vergaderingen waar iemand duidelijk afdwaalt, kan een korte vraag de persoon in kwestie de kans geven zich even te ‘herpakken’ om vervolgens verder te gaan. Schep dan ook ruimte om, als dat nodig is, de reden voor het afdwalen kort te bespreken als daar behoefte aan is. Het verhoogt de effectiviteit van het gesprek, de vergadering of het overleg enorm. En, niet onbelangrijk, mensen voelen zich gehoord en gezien in hun zijn in het hier en nu. Door daar niets mee te doen zien we mensen afdwalen en laten we ze eenzaam dolend de aansluiting verliezen. Dat lijkt mij niet de bedoeling en essentie van samenwerking. Aandacht geven kan echt geen kwaad.

Voor de echte twijfelaar (laat ‘m lekker afdwalen, ik hoef zijn / haar sores niet te weten): bedenk je even wat er in een vergadering gebeurt als mensen regelmatig afdwalen, er niet bij zijn en niet volgen wat er speelt. En vraag je eens af wat dat doet met de effectiviteit van de bijeenkomst, en welke impact dat heeft op het uitvoeringstraject dat volgt na de besluitvorming in de bijeenkomst. En vraag je dan af wat jouw rol is in deze bijeenkomst: lijdzaam toezien hoe het misgaat, of proactief handelen zodat de effectiviteit geoptimaliseerd wordt? Leidinggeven is vooral l(i)ef hebben.

Eigenaarschap

By | Blog | No Comments

Wanneer is iets van jou, en wanneer van een ander?
Soms zit je in een gesprek met iemand waarvan je, gedurende het gesprek, je steeds meer afvraagt of hij nou echt meent wat hij zegt. Maar het kan je ook zomaar gebeuren dat je jezelf hoort praten en denkt, vind ik dit nu echt? Hoe komt dat en wat ga je ermee doen?

Het zijn niet alleen teksten en gedachten die soms tot verwarring kunnen leiden over wat nou echt van jou is of niet. Dat kan je ook overkomen met gebeurtenissen waarvan je jezelf achteraf de vraag stelt waarom je het gedaan hebt, of waarom je het hebt laten gebeuren. Het helpt niet altijd om daar goed, diep en lang over na te denken. Immers, het gesprek met jezelf is vaak het meest complexe gesprek dat je kunt voeren. Je hoofd is in staat je heel erg veel vragen te stellen, en je grote verwijten te maken (zie je wel, nu doe je het wéér, je hebt nu echt je kansen verspeeld). En het vervelende van je hoofd is, dat het met geen enkel antwoord genoegen neemt. Bij elke gedachte die jij tegenover een verwijt stelt, en bij elk antwoord dat jij geeft op een vraag heeft je hoofd weer een nieuw verwijt of een nieuwe vraag. Zo vermoeiend! En wat is in dat gesprek met jezelf nu van jou en wat niet?

Om dat te ontdekken is het erg behulpzaam als je dat denken aanvult met hoe het bij je voelt. Vaak is het mij overkomen dat ik iets zei, deed of liet gebeuren, terwijl ik moest ontdekken dat het niet goed voelde. Mijn hoofd, de ratio, zei: dit is logisch en goed. Mijn gevoel zei: en toch klopt het niet. Herkenbaar?

In de hectiek van de dag overkomen dit soort zaken ons. Wat te doen?
Leg eens echt rekenschap af bij jezelf. Vraag je eens af waarom het jou kan overkomen dat zaken soms niet goed voelen, terwijl je hoofd iets anders zegt of andersom. En niet even tussen twee meetings door, maar neem er eens structureel de tijd voor, en gun jezelf dan ook de ruimte in je hoofd om je alleen daar mee bezig te houden. Je gevoel en de gedachten te onderzoeken. Dat levert vaak hele mooie inzichten op in jezelf. Mag dat vaak? Nou, wat denk je van: aan het eind van elke dag? De inzichten die dit in de loop van de tijd zal opleveren, maken het je eenvoudiger vaker echt vast te stellen wat van jou is en wat niet. Dat mag je namelijk echt zelf bepalen. Echt waar.

Eén voorwaarde slechts. Als jij vindt dat iets echt van jou is pak het dan ook echt vast, en accepteer dan alle gevolgen die dat heeft met blijdschap. Ook als de uitkomst je dan uiteindelijk ineens toch niet bevalt. Dan pas namelijk, niet eerder, is het echt van jou en stel je jezelf in staat te leren van je echte keuzes en je echte bezit.

Zodra je er voor kiest iets niet van jou te maken maar het bij een ander te laten, is dat besluit ook van jou. Kan een mooie keuze zijn, alleen bedenk je dan dat je weinig invloed op de uitkomst hebt en het daarom wel eens een uitkomst kan hebben waar je niet vrolijk van zou kunnen worden. Maar dat accepteer je dan ook met vreugde. Het was toch niet van jou? Hier zit de grote valkuil. Dit laatste vinden we heel erg lastig. En dus maken we dan maar weer alles van onszelf in de illusie dat we dan tenminste controle en invloed hebben. (zie blog Ruimt, Reflectie, Resultaat)

Als alles van jou is, heb je het niet alleen heel druk, maar is uiteindelijk niets van jou. Dan glipt het als zand door je vingers. Dan heb je niet genoeg uren in de dag, de week, de maand en het jaar om alles tot een goede uitkomst te laten komen. Dan word je moe, heel moe. Dan komt er stress, heel veel stress. En ga je je afvragen of het wel de moeite waard is je overal mee bezig te houden. Als dat je overkomt, lees deze blog dan gewoon nog een keer.

Talenten

By | Blog | No Comments

Het ligt erg voor de hand jonge talentvolle mensen in hun passie en talent te ondersteunen. Wanneer je die bron niet aanboort is dat niet goed voor die mensen, én niet goed voor de organisatie.

Maar hoe geef je jong talent voldoende ruimte om dat talent ook te ontdekken en te laten groeien?

Misschien helpt het door jonge talenten niet onder iemand te plaatsen, maar door ze naast iemand te plaatsen. Het idee dat oudere mensen het jonge talent ‘moeten’ begeleiden is wel begrijpelijk, maar misschien niet helemaal behulpzaam in het proces. We lopen de kans dat de oudere de jongere wil gaan behoeden voor het maken van fouten, waardoor de geboden hulp creatief beperkend werkt. Niet zelden hoor je mensen die in de begeleidende rol zitten dingen zeggen in de trend van: dat hebben we hier al vaak geprobeerd maar dat werkt hier niet. Of, dat is een leuk idee, maar onze procedures staan dat niet toe.

Wat zouden factoren kunnen zijn die jonge talentvolle mensen helpen bij hun persoonlijke groei?

Gelijkwaardige samenwerking en verbinding, zodat ze niet het gevoel hebben in een ‘experimentele setting’ te werken, maar volwaardig mogen meedraaien in bestaande teams met reële vraagstukken die actueel zijn.
Laat ze niet werken aan losse, geïsoleerde vragen, maar aan meer complexe vraagstukken die een beroep doen op het vermogen overzicht te behouden en verbanden te ontdekken.
Werk niet samen op basis van controle, instructie en hiërarchische communicatie, maar op basis van vakmanschap, verbinding en vertrouwen.
Bied ruimte voor persoonlijke ontwikkeling en groei. Leg geen standaard op maar laat ze ontdekken waar ze goed in zijn, en daag ze uit hulp te vragen waar ze dat nodig hebben.
Moedig ze aan te experimenteren buiten de gebaande paden en voorkom dat er nieuwe ‘standaarden’ ontstaan die het creatieve vermogen in de toekomst beperken.
Eigenlijk: nodig ze uit hun persoonlijk leiderschap te ontwikkelen. Leer ze vooral niet dat je soms ‘geen keuze hebt’ maar laat ze ontdekken dat leiderschap vooral gaat over het maken van keuzes daar waar anderen denken dat er geen keuzes (meer) zijn. Pas als jong talent de ruimte krijgt het eigen leiderschap te ontdekken zal zij volop waarde kunnen toevoegen aan de omgeving.

Van de omgeving vraagt dit vooral het vermogen deze talenten met een glimlach de nieuwe paden te zien betreden, en ze aan te moedigen op te staan en het stof van de jas te slaan als ze gevallen zijn. Als je ze al wilt helpen, leer ze dan tijd voor reflectie te nemen en het eigen leerproces met de nodige zelfreflectie te beschouwen.